Que son as reaccions quimicas e tipos

Unha reacción química, tamén chamada cambio químico ou fenómeno químico, é todo proceso termodinámico no cal una ou máis sustancias (chamadas reactantes ou reactivos), transfórmanse, cambiando a súa estrutura molecular e as súas ligazóns, noutras sustancias, chamadas produtos. Os reactantes poden ser elementos ou compostos. Un exemplo de reacción química é a formación de óxido de ferro producida ao reaccionar o osíxeno do aire co ferro de forma natural, ou unha cinta de magnesio ao colocala nunha chama convértese en óxido de magnesio, como un exemplo de reacción inducida.

Tipos de reacciones

Desde un punto de vista da química inorgánica pódense postular dous grandes modelos para as reaccións químicas dos compostos inorgánicos: reaccións acedo-base ou de neutralización (sen cambios nos estados de oxidación) e reaccións redox (con cambios nos estados de oxidación). Con todo podemos clasificalas de acordo co seguintes tres criterios: Reaccion segun a estructura, Reaccion segun a energia intercambiada, Reaccion segun a particula intercambiada

Igor Alexandre Paixao Esperança

Fotosíntese

Unha das reaccións químicas máis importantes para a vida na Terra, e a cal se leva realizando dende os inicios da vida, é a fotosíntese, esta reacción química realízana todo ser vivo que se encontré no reino vexetal, e dicir, calquera planta ou bacteria fotosintética.

Esta reacción usa dióxido de carbono (CO₂) e auga (H₂O) para dar osíxeno (O₂) e glucosa (C₆H₁₂O₆)

6 CO₂ + 6 H₂O → C₆H₁₂O₆ + 6 O₂

Esta reacción ten unha triple función:

• ·         Expulsar O₂ a atmosfera: Esta e a función máis evidente, e a que é máis beneficiosa para todo ser vivo que non é capaz de producilo por si mesmo, xa que sin o osixeno, o noso corpo non pode realizar a respiración celular, entre outras.
• 
  
•        “Absorber CO₂” da atmosfera: O dióxido de carbono e expulsado por todo ser vivo que realice a repiración celular ( animáis e plantas ), o CO₂ é expulsado a atmosfera, e grazas as plantas, reducen a cantidade de CO₂, este e tóxico paranos e calquera outro ser vivo.

·       

•        Por último, a reacción produce glucosa (C₆H₁₂O₆) a cal e necesaria para realizar diversas funciónsm dentro do corpo, unha delas é a de fonte de enerxía.

Luís Martínez Rodríguez

Xardín químico

O xardín químico

Un xardín químico é un experimento na química normalmente realizada por engadindo salgues metálicas como o sulfato de cobre ou o cobalto (II) cloruro a unha solución acuosa de silicato de sodio (doutra maneira sabido como o silicato sódico líquido). 

Isto causa o crecemento de formas parecidas a unha planta en minutos a horas o xardín químico primeiro foi observado e descrito por Johann Rudolf Glauber en 1646. Na súa forma orixinal, o xardín químico implicou a introdución de cloruro ferroso (FeCl2) cristais nunha solución de silicato de potasio (K2SiO3).

Con silicato de sodio (Na2SiO3), chamado “vidro soluble”, e sales coloreadas solubles en auga (p.e. sulfato de cobre (II) e/ou ferro (II), cloruro de ferro (III) e/ou de cobalto (II) etc.) poden xerarse formas arborescentes de cores, constituídas por pequenos cristais superpostos de silicato dos diferentes iones metálicos.

Os silicatos metálicos reaccionan co silicato de sodio para formar unha membrana delgada de silicato insoluble. A auga atravesa a membrana por ósmosis facendo que está expándase primeiro para acabar rompéndose. Iso provoca a formación dunha nova membrana e a repetición do proceso. O resultado final é a aparición dunha serie de columnas de silicatos metálicos coloreados.

A ecuación correspondente da reacción é:

Na₂SiO₃ + ...CuSO4     →      CuSiO₃ + Na2SO₄

Reaccións análogas ocorren con cada un dos iones metálicos engadidos e así vai crecendo o xardín químico

                                                                                                                                                                               

                                                                                                                                                                      Jorge Cerviño Alonso 4ºA ESO

O gas mostaza

Efectos do gas mostaza

O composto o que fai é eliminar un ion cloruro por substitución para formar un ión sulfonio cíclico con practicamente o que sexa. É moi reactivo coas hebras de ADN, o que é particularmente prexudicial para a saúde celular, xa que esta alquilación pode levar á morte celular e o cancro. Non é soluble en auga, pero é moi solubles en graxa, o que contribúe á súa rápida absorción na pel.

O gas mostaza ten un efecto vesicante nas súas vítimas. Ademais, é altamente mutagénico e cancerígeno.

Debido a que as persoas expostas ao gas mostaza de cando en cando sofren os síntomas inmediatos, as vítimas adoitan recibir doses altas.

Con todo, dentro das 24 horas de exposición ao gas mostaza, as vítimas experimentan:

• Picor intenso
• Irritación da pel, que se converte gradualmente en grandes bochas cheas de líquido amarelo onde o gas mostaza segue en contacto coa pel. Estas son as queimaduras químicas e son moi debilitantes.
• Conjuntivitis
• Hinchazón das pálpebras
• Cegueira temporal.

                                                                         Fran González Diz 4ºA

ACIDO SÚLFURICO CON AZUCAR

C₁₂H₂₂O₁₁ (sugar) + H₂SO₄ (sulfuric acid) → 12 C (carbón) + 11 H₂O (water) + mixture water and acid.

  Consiste nunha deshidratación das moléculas de azucre por parte do ácido sulfúrico. O ácido sulfúrico dise que é unha sustancia higroscópica, é dicir, que ten unha afinidade moi grande pola auga. Ao poñelo en contacto co azucre extráelle completamente a auga que contén e déixao como carbón.

Ao final obsérvase un aumento de volume debido a que o carbono reacciona co ácido sulfúrico e convértese en en dióxido de carbono, e o ácido sulfúrico redúcese a ácido sulfuroso que descompón en auga e dióxido de xofre.

POR JOEL JUSTO LOSADA

A Reacción de Briggs-Rauscher

 A reacción Briggs-Rauscher é unha reacción Oscilante . Unha reacción oscilante caracterízase por presentar variacións rítmicas en concentración dalgunha das sustancias químicas que participan nela. Os períodos destas oscilacións mantéñense constantes mentres as condicións externas así se manteñan, polo que poden funcionar como verdadeiros reloxos

químicos. Aínda que as reaccións oscilantes son complexas e pouco comúns, poden utilizarse como modelo para estudar os reloxos biolóxicos que se observan con frecuencia ,nos procesos naturais (por exemplo, o latexado do corazón). 

-Exemplo:

Tres soluciones incoloras mestúranse nun matraz e atravesan  varios ciclos desde incoloro, ámbar, a azul-negro, antes de acabar.  

A reacción desenvolveuna  Thomas S. Briggs e Warren C. Rauscher de Escola secundaria de Galileo en San Francisco . Esta reacción é unha mestura doutras dúas reaccións oscilantes, a de Rebuzno-Liebhafski  e a reacción de Belousov-Zhabotinsky .

• IO₃^- + 2 H₂O₂ + CH₂(COOH)₂ + H⁺==> ICH(COOH)₂ + 2 O₂ + 3 H₂O

En realidade, esta transformación global realízase en dúas etapas:

• IO₃^- + 2 H₂O₂ + H⁺==> HIO + 2 O₂ + 2 H₂O                              
• HIO + CH₂(COOH)₂==> ICH(COOH)₂ + H₂O

A primeira destas dúas reaccións pode ocorrer a través de dous mecanismos

de reacción diferentes, que implican a formación de iodo (I2) e dun complexo yodoalmidón.

As oscilacións aparecen debido aos diferentes camiños que vai

atravesando a reacción ata alcanzar o punto final. 

Alejandro Suárez Hervella

PASTA DE DENTES PARA ELEFANTES

Este experimento mostra a reacción de descomposición do peróxido de hidróxeno catalizada polo yoduro potásico. O peróxido de hidróxeno (H2O2) normalmente descomponse producindo osíxeno molecular e auga, pero como esta reacción é tan lenta e os seus produtos son incoloros non se aprecia con facilidade.

 A súa fórmula é: 2H2O2 → 2H2O(l) + O2 (g)
Os iones yoduro procedentes do yoduro potásico actúan como catalizadores que aceleran
 o proceso sen consumirse no proceso. A presenza de iones yoduro cambia o mecanismo
 polo cal ocorre a reacción:

H 2O 2	+	I−	→	H 2O	+	IO−
H 2O 2	+	IO−	→	H 2O	+	O 2	+	I−

PROCESO:

Coas lentes de seguridade postas, botamos ao redor de tres cuartas partes dunha cunca de auga osixenada na botella (as lentes son absolutamente necesarias, pois a auga osixenada pode irritarnos os ollos).

Acto seguido, engadimos un chorrito de colorante alimentario (unhas 8-10 pingas) e unha cullerada de deterxente líquido. Movemos suavemente a botella para que se mesturen as sustancias. 

Doutra banda, nunha pequena cunca, mesturamos unha cullerada de fermento con tres de auga quente (máis ben morna, se está demasiado quente o experimento non funciona) e removemos ben durante 30 segundos.

Finalmente, vertemos o contido da cunca na botella e... que comece o espectáculo!

POR: MIGUEL LORENZO PERAL 4ºA

"PASTA DE DENTES PARA ELEFANTES"

Materiais:

- Unha botella de plástico (nós utilizaremos unha de medio litro).
- Unha cunca (para medir as cantidades).
- Unhas lentes de seguridade.
- Un embude.
- Auga osixenada (tamén chamada peróxido de hidróxeno) de 20 volumes. Poderédela atopar en farmacias ou barberías.
- Fermento.
- Auga quente.
- Deterxente líquido.
- Colorante alimentario (da cor que máis vos guste).


Procedemento: 

Coas lentes de seguridade postas, botamos ao redor de tres cuartas partes dunha cunca de auga osixenada na botella (as lentes son absolutamente necesarias, pois a auga osixenada pode irritarnos os ollos).
Acto seguido, engadimos un chorrito de colorante alimentario (unhas 8-10 pingas) e unha cullerada de deterxente líquido. Movemos suavemente a botella para que se mesturen as sustancias.
Doutra banda, nunha pequena cunca, mesturamos unha cullerada de fermento con tres de auga quente (máis ben morna, se está demasiado quente o experimento non funciona) e removemos ben durante 30 segundos.
Finalmente, vertemos o contido da cunca na botella e... que comece o espectáculo!

Explicación:

O resultado deste experimento dáse grazas a unha reacción exotérmica:

                         2H2Ou2 ---------> 2H2Ou + Ou2

Esta reacción é desencadeada polo fermento, que contén unha encima chamada "catalasa", a cal descompón o peróxido de hidróxeno (H2Ou2) en auga (H2Ou) e osíxeno (Ou2).
Este osíxeno que é liberado, ao facelo tan rapidamente, forma unha chea de burbullas no seu intento de "escapar". Estas burbullas son tantas e fórmanse tan rápido que, ao querer saír todas á vez, forman esta especie de "pasta de dentes para elefantes".

Rubén Gómez Blanco

AZIDOAZIDA AZIDA(C2N14)

O composto máis explosivo xa creado. Que é irónico, considerando que os compostos de dous átomos de nitróxeno (N) son as máis estables, grazas á súa conexión tripla. C2N14 pero a estrutura é tal que os átomos de nitróxeno ningún dos 14 está conectado entre si por conexión tripla, isto é, non só altamente explosivo (como se libera enerxía na reacción), pero altamente reactivo (inestable).
É un composto tan sensible que non pode medirse, porque a menor interacción con algo causa unha explosión, mesmo o simple feito de deixalo só. Os científicos deixarono nun ambiente libre de vibracións, de temperatura controlada, escuro, e  o C2N14 explotou só.
La reacción química consiste en:

NaN3 + HCl → HN3 + NaCl

                                                       Ismael Figueira Palomanes.

2 Al + Fe 2 O3 → Al 2 O3 + 2 Fe

• Esta é a ecuación dunha reacción, chamada a reacción da termita, coñecida como aluminotermia.
• É un tipo de composición pirotécnica de aluminio e un óxido metálico. 
• O aluminio é oxidado polo óxido doutro metal, comunmente por óxido de ferro. Os produtos da reacción química son óxido de aluminio e ferro elemental libre, desprendéndose ademáis unha gran cantidade de calor. Os reactivos normalmente pulverízanse e mesturan cun aglomerante para manter o material sólido e previr a súa separación.
•  A reacción libera radiación ultravioleta, perigosa para a vista, polo que debe evitarse o mirar a reacción directamente ou debe usarse unha protección especial. A termita non debe usarse preto de materiais inflamables, xa que se poden liberar pequenas cantidades de ferro fundido durante a reacción e derretir colectores de metal, incendiando os seus contidos. 
• En usos militares usase para as granadas, como dispositivos incendiarios para destruir o enemigo. A reacción de termita pode ter diversos usos. Foi usada orixinalmente para reparar e soldar rodas de ferrocarril onde a reparación pode ter lugar sen quitar a peza da súa localización orixinal. Pode ser usada para o corte rápido ou soldadura de rieles sen requirir de equipo pesado.

MARTA RUA